January 2, 2014

GOOD LOOKING. INTELLIGENT. EMOTIONALLY STABLE.

You can only choose two.

Μμμ ναι. Εχω παρα πολυ καιρο να γραψω, γιατι παρα τα προβληματα βαριεμαι. Χανω το ενδιαφερον μου στα παντα. Δε θελω να ασχολουμαι με τιποτα, παρα να χαζευω στο tumblr, instagram, weeheartit, facecbook. Φετος δινω πανελληνιες. Και αυτο χρειαζεται διαβασμα. Που με τη σιερα του χρειαζεται οργανωση και αυτοσυγκεντρωση. Θυμιστε μου τι ειναι αυτα; Δεν εχω ιδεα τι θα κανω με τη ζωη μου. Θελω να περασω μαθηματικο, αλλα δεν διαβαζω ουτε μαθηματικα. Γενικα δε διαβαζω, βαριεμαι, εχω χασει καθε ενδιαφερον. Στα παντα εχω χασει το ενδιαφερον. Δε μπορω να κανω κατι χωρις ταυτοχρονα να κανω και κατι αλλο απο τη βαρεμαρα μου. Το μονο που εχω μαθει ειναι να γραφω τυφλα στον υπολογιστη. Χρησιμο και αυτο.
"Ειναι πολυ εξυπνη" λενε οι καθηγητες μου. Ε, χεστηκαμε. Δεν με ενδιαφερει αν ειμαι εξυπνη, δε θελω να μου το λενε ολη την ωρα και να επαναπαυομαι. Και στην τελικη τι μου το λετε εφ'οσον δεν με ωφελει. Για να περασω, πρεπει να διαβασω. Οσο εξυπνη και να ειμαι. Οποτε ποιος ο λογος να το τονιζετε;;
Ακομα, εχω τυψεις για τα παντα. Καθε φορα που κανω κατι με τις φιλες μου η με το αγορι μου σκεφτομαι οτι τωρα θα επρεπε να διαβαζω και οχι να ειμαι εξω και να περναω καλα. Ποσες ασκησεις θα μπορουσα να ειχα λυσει αν δεν εβγαινα, αν δεν εμποαινα φβ ολη την ωρα αν αν αν.
Δεν ειμαι καλα τελευταια. Και με το τελευταια εννοω τα τελευταια χρονια.
Απελπισια.
Μονο αυτο.

January 24, 2013

First post for 2013

Δεν ξερω πως να ξεκινησω αυτην την αναρτηση.. Κυριως επειδη δεν ξερω τι θελω να γραψω. Ειμαι καλα. Η μηπως δεν ειμαι; Υπαρχουν στιγμες που ειμαι καλα, που νιωθω γεματη και αλλες που νιωθω χαλια. Ξανασυζητησα με την μανα μου για την ψυχοθεραπεια. Αυτη τη φορα, νομιζω το πηρε πιο σοβαρα, και αρχισε να ψαχνει κιολας! Βρηκε μια κυρια δεν ξερω κατα ποσο πηρε να μαθει λεπτομερειες.. Αγορασα μια ψηφιακη φωτογραφικη μηχανη (Nikon cool pix l110) και εχω βρει ενα μικρο ενδιαφερον.. Ενδιαφερομαι ιδιαιτερα και για την ποιηση, τη λογοτεχνια. Φιλοσοφω μονη μου :Ρ
Εγραψα 100 στα μαθηματικα κατευθυνσης. Αυτο με γλιτωσε απο πολυ πρηξιμο για τους βαθμους. Αποφασισα να μην λεω οτι θελω να περασω ιατρικη, γιατι ετσι θα δεχομαι μεγαλη πιεση και δε θα εχει κανεις υπερανθρωπες απαιτησεις απο εμενα. Θα λεω πως θελω να περασω μαθηματικο (που ετσι και αλλιως ειναι η δευτερη επιλογη μου) και αν γραψω 19.000 θα βαλω και Ιατρικη στο μηχανογραφικο μου.
Εκανα τρύπα στην μυτη και στα αυτια. Θελω να κανω και tragus, και monroe και ψηλα στο αυτι... Θελω να κανω και τατουαζ μα δεν μπορω να αποφασισω τι και που γιατι θα γινει κρυφα απο τους γονεις μου. Η κολλητη μου, εκανε δυο μικρα πουλακια στο πλαι στο στηθος και ειναι υπεροχο..
Θελω σιγουρα ενα μικρο απειρο αναμεσα στα δαχτυλα, πουεντ, ενα πουπουλο που σπαει και βγαινουν πουλια, μια κουκουβαγια, ενα κινεζικο συμβολο που σημαινει you can't chose what stays and what fades away, να γραψω l'esperance (=η ελπιδα στα γαλλικα) και egalite, fraternite, liberte (=ισοτητα, αλληλεγγυη, ελευθερια -το συνθημα της γαλλικης επαναστασης) και ισως και μια μικρη ονειροπαγιδα αν και δεν το βλεπω!
Επισης, μου χαρισαν ενα σκυλακι, την Μαιρα. Την υπεραγαπαω αν και ειναι πολυ ατακτη και με κουραζει πολλες φορες.
mayra<3
http://www.youtube.com/watch?v=I_S_TbD1XFM αυτο ειναι ενα τραγουδι που τυχαια ξαναβρηκα σημερα.και μου θυμιζει λιγο dark times!

noob me playing with camera


new year's eve.. finally changed clothes:P





Γ being alitiz.

October 9, 2012

Εχουμε εναν κοσμο να αλλαξουμε

Περπατω την Ερμου πρωτη φορα χωρις να κοιταω δεξια-αριστερα. Χωρις να κοιταζω βιτρινες, να χαζευω παγκοσμιοποιημενα μαγαζια/σουπα τυπου ζαρα, μπερσκα. Χωρις να σταματω καθε λιγο και λιγακι και να εξαγοραζω τη θλιψη μου.
Σημερα εχω κατεβει βιαστικα βιαστικα και παω προς το Συνταγμα. Εχει πορεια. Πρωτη πορεια που παω, πρωτη φορα με ενδιαφερει να συμμετασχω.
Ηρθε η Μερκελ λεει, και το μνημονιο και το ΔΝΤ και αλλες δυσκολες λεξεις. Λες και ξερω.
Η ιδεα ηρθε μεσα στο μαθημα, επειδη σχολουσαμε πενταωρο. Ενα παιδι που ειμαστε ολη μερα μαζι (σχολειο, φροντιστηριο, κατευθυνση) και πολυ καλος μου φιλος μου λεει : "Ρε Αντα δεν κατεβαινουμε πορεια;" "Ε και δεν κατεβαινουμε;" του λεω.
Εχω αρχισει και ασχολουμαι με τα κοινωνικοπολιτικα ζητηματα απο τοτε που γραφτηκα στο φροντιστηριο. Πιο εντονη η πολιτικη συνειδηση εκει, ενα περιβαλλον αγνωστο για εμενα.
Ψαχτηκα και λιγο στο ιντερνετ, και τωρα εχω πεσει σε καταθλιψη. Στην πορεια δεν εκατσα ουτε μισαωρο. Οταν ειδα τν κοσμο με τα πανο να ανεβαινει τα σκαλια απεναντι απο τη Βουλη ενιωσα ενα πρωτογνωρο συναισθημα. Οτι υπαρχει ελπιδα, οτι δεν εχουν τελειωσει, οτι υπαρχουν ανθρωποι που νοιαζονται και που ενδιαφερονται. Ανθρωποι που δεν τους εχει γινει πλυση εγκεφαλου στο φουλ, ανθρωποι ως οντοτητες και οχι ως ρομποτακια του συστηματος.
Αλλα οταν αρχισαν τα τερμα κομματικα συνθηματα, συνειδητοποιησα οτι και αυτοι οι ανθρωποι δεν εχουν μεγαλη διαφορα απο τους υπολοιπους. Ηλιθιοι οι μεν, ηλιθιοι οι δε. Κινουμενα νηματα απο διαφορετικους καραγκιοζοπαικτες.
Η ωρα περασε, επρεπε να φυγω να παω στο φροντιστηριο.
Ασχολουμαι πιο πολυ με ποιηση, με αναρχια, αντιφασισμο και αντιρατσισμο, παρηγγειλα ενα βιβλιο- το γυαλινο κοσμο, θα ξαναξεκινησω μπαλετο. Προσπαθω να γεμισω το χρονο μου, το προγραμμα μου, να μην καθομαι σπιτι. Προσπαθω να μην αποκοιμηθω και εγω οπως κ ολοι.

Και λιγο διαβασμα καλο θα ηταν να προστεθει στο προγραμμα μου. Οπως και η ψυχοθεραπεια που θα προστεθει μαλλον. Και ενα δειπνο με τν πατερα μου αυριο. Θα δειξει.

August 27, 2012

Someone would think I’m in an abusive relationship. Too bad it’s with myself.

Self-harm.
Am I over it or not?
Bulimia, anorexia or EDnos w/e the fuck I had. Am I over it? Can I say I recovered?
Since I have not visited a doctor I don't think I can say that.
September 1st this will change. I will get help, I will get better.
I cannot depend on my boyfriend to be mentally healthy. That's fucked up, right?
World has proven, you can't depend on people. They are humans, and they make mistakes, just as much as I do. What would happen if someone depended on me so much? They would be dead by now, I am a mistake. Maybe I should break up with my boyfriend, so that I learn to be independent. I'll learn to live without him, and without anyone. I'll live by myself, that would be best!
September 1st. I WILL make a phone call that will change my life to better. I will seek help and admit I am sick. This will be the first step. I will arrange an appointment. Step two I WILL go to therapy. I WILL talk to the shrink. I WILL be medicated if needed. I WILL do everything it takes to GET THE FUCK BETTER.
And then I won't have to try for much. I will be better, happier, nicer body, healthier, prettier.
I won't cry that much, I won't be that insecure. I will not bore people around me and I am not going to be a pain in the ass. It will take time, probably a lot of time but eventually I WILL be happy.