November 30, 2011

Life will go on, but will you follow? Can you follow?

Παντα ειχα προβλημα με τον χρονο. Οταν εχω χρονο, δεν εχω τιποτα να κανω και οταν εχω πραγματα να κανω δεν εχω καθολου χρονο. Τις τελευταιες μερες ο χρονος κυλαει γοργα, τα δευτερολεπτα, τα λεπτα και οι ωρες τρεχουν γρηγορα, μεταμορφωνονται σε πεταλουδες και πετουν μακρυα. Και χανονται. Και εγω ειμαι εδω, περιμενω την καταλληλη στιγμη, να γυρισω παλι στο παιχνιδι, να μπω δυναμικα στη ζωη. Τωρα κανω ενα διαλλειμα, κατα το οποιο επικρατει η πληρης απραξια. Δεν διαβαζω, δεν αγχωνομαι, ειμαι ολη την ωρα στο ιντερνετ. Βγαινω συνεχως με φιλους, με το Γιωργο, δεν καθομαι σπιτι. Και οταν καθομαι, φροντιζω να ταξιδευω μακρια, συνηθως με το να ακουω μουσικη, η να ξεψαχνιζω το 9gag, και να γελαω με το αυτιστικο αυτο χιουμορ. Νιωθω σαν να κοιμαμαι συνεχως. Τιποτα δεν με επηρεαζει. Τρωω ο,τι αηδια βρω μπροστα μου, και δεν με νοιαζει. Δεν κανω μαθηματα και ομως δεν με νοιαζει. Πατωνω στα διαγωνισματα, δεν με αγγιζει. Ειμαι σε μια ληθαργο, κοιμαμαι ορθια. Δεν παω τις περισσοτερες πρωτες ωρες, αλλα και οταν παω, παλι τιποτα δεν κανω. Βυθιζομαι σιγα σιγα ολο και πιο βαθια στον λακκο. Το προβλημα ειναι οτι γινομαι καλα. Δεν ξερναω, δεν σκεφτομαι θερμιδες, δεν σκεφτομαι να γινω τελεια. Δεν σκεφτομαι γενικα. Η ζωη μου χωρις το ειδος διατροφικης διαταραχης που ειχα, ειναι ενα χαος. Ενα τιποτα. Δεν εχω ιχνος θελησης και κινητρου. Οταν ελεγα πως δεν ξερω πως θα ειναι η ζωη χωρις αυτα, ειχα δικιο. Ειναι αθλια. Θελω πισω την υπεραπαιτητικη, τελειομανη Αντα που θα εκανε τα παντα για να χασει βαρος, να τραβηξει την προσοχη, να ειναι πρωτη σε ολα. Η Ανα (=ανορεξια) ειναι η μονη που μπορει να με σωσει. Και για καποιο λογο, η Ανα μισει τον Γιωργο. Θα μπορουσε να ειναι ο χειροτερος μου ερεθισμος ωστε να ξερναω και να αδυνατιζω, ομως με βοηθαει να γινω καλα, να αγαπησω το σωμα μου. Με τρομαζει η ιδεα να μην σκεφτομαι ασχημα και να μην ανησυχω για πανω απο ενα, εναμιση μηνα. Την Κυριακη, κλεινουμε εναν μηνα και υπαρχουν φορες που μου φενεται σαν αιωνιοτητα, αλλα και φορες που μοιαζουν δυο-τρεις μερες. Ειμαστε καλα. Νιωθω πως τον αγαπαω πολυ ΣΑΝ ΦΙΛΟ. δεν ξερω κατα ποσο ειναι καλο αυτο η κακο. Ξερω πως περναμε καλα αλλα θελω πισω τον παλιο κακο εαυτο μου.

1 comment:

  1. Well,ειχα μια ακριβως παρομοια ιστορια με την δικια σου...Εκανα "παρεα" με μια Ανα και εγω.Με βοηθησε παρα πολυ ο Γιωργος(και τον δικο μου,γιωργο τον λεγανε...)να αγαπησω τα πραγματα οπως ειναι.
    Στην αρχη ητανε περιεργα,δεν γουσταρα καθολου.Μετα ομως καταλαβα πως η ζωη ειναι σχετικα μικρη για πολλα πραγματα.
    Αλλοι ανθρωποι ΠΕΘΕΝΟΥΝ επειδη ΔΕΝ εχουνε να φανε.Και εμεις ΕΧΟΥΜΕ και δεν τα θελουμε?Δεν ιεναι λιγο αχαριστο?Απλα σκεψεις ριχνω...

    ReplyDelete